A cuál preferís?

a) Al tío que va de cabronazo y realmente lo es y te jode la vida pero tienes que asumirlo porque nunca escondió su condición de cabronazo

b) Al tío que va de bueno pero realmente es un cabronazo y te jode la vida pero puedes consolarte pensando en que no eres tonta y que te engañó

Caquita de la vaquita!!

En fin, en fin, en fin... Digo adeus ou un case adeus ás prácticas de inverno. Tres probas de selección -Cadena Ser, El Correo Gallego e CRTVG- e o meu nome por ningures. A 'subasta' das prazas que non requiren proba é o venres pero antes ca min escollen arredor de 20 persoas (se seguen interesadas) e só hai 9 prazas. Así que dubido moito que poida optar a algunha delas e traballar os vindeiros seis meses. Terei que buscar outra cousa para manterme ocupada este tempo e voltarei a probar sorte na convocatoria de maio. Todo isto para contarvos que onte, na proba para a tele, tiñamos a posibilidade de responder a un cuestionario sobre cultura e/ou deporte. Pedín o folio de cultura, lin as preguntas, e gardeino debaixo da mesa sentíndome igggnorante perdida. Deixo aquí as preguntas e anímovos a que demostredes o voso dominio da área en cuestión. Non vale consultar as respostas!!! En tres días colgo a solución. Sorte!

1. Sabes quen gañou a última edición do Premio Planeta de Novela? A respecto deste premio, por que houbo polémica en Galicia?

2. Por que estivo de actualidade a rodaxe do filme 'Os mortos van á presa'?

3. Que podes dicir sobre o autor da banda sonora da película de animación 'De profundis'?

4. O CGAC exhibe actualmente unha exposición de Menchu Lamas. A que colcetivo pertenceu nos seus inicios?

5. A compañía Nova Galega de Danza está integrada no Instituto Galego de Artes Escénicas e Musicais?

Cadro: 'Espiral do soño', de Menchu Lamas

Isto ten que ser visto en Lüneburg

Que che vou dicir que ti non sepas pequena farangulliña? Que te quero? Que me sinto feliz por todo o que estás a vivir? Que os miles de quilómetros non son nada para nós? Que estou desexando que chegue o 20 de decembro para que volvamos a xuntarnos todas? Sei que o sabes pero para lembralo, cando o precises, só tes que vir por aquí. Bicos dende Vedra!!!

Aínda queda moita acción e moito que cortar

(...) No obstante, lo más importante de esta producción es el altruismo y las ganas de realizar proyectos nuevos de los miembros del equipo técnico y artístico, compuesto por unas cuarenta personas, la gran mayoría del concello de Vedra. "Estamos todos muy ilusionados con esto y creo que va a quedar una cosa bonita", asevera Rendo. "Es una historia accesible a todo el mundo, ya que queremos que la gente entienda lo que se quiere decir en este corto", añade. Ler máis

Tierras de Santiago dedica á nosa curta unha páxina par na sección 'Culturas'. A rigurosidade non é o punto forte da reportaxe, hai algúns erros, pero serve para facerse unha lixeira idea do que foi e está sendo esta aventura. Esta fin de semana de rodaxe foi incrible, paseino tan ben... Prometo contar todo en canto teña tempo e descanse un pouco porque isto acabou con nós... De todos os xeitos, teño que dicir que me da pena que rematase a grabación polo que respecta ás despedidas. Menos mal que xa temos data para o 'pase privado', uhhh!!, en decembro, e seguro que nos reunimos antes para ver fotiños das mil e unha cámaras que inmortalizaron o 'making of'. Estou moi feliz.

Que?

Teño moitísimas cousas que contar dende a última vez que escribín aquí. Podería comezar polo principio pero vouno facer polo final que o teño máis recente. Onte levei un desgusto moi grande a última hora da tarde, despois de rematar o segundo día de grabación dunha curta na que estamos participando todos os compañeiros de Papaventos. Tiven unha discusión forte cun deles e afectoume bastante. Este non é o lugar máis axeitado para expoñer os motivos que desencadearon a disputa máis eu necesito explicar o que sinto. Hoxe estou moito mellor despois de falar cos meus pais porque teño a gran sorte de manter con eles unha relación de total confianza que á vez é moi distinta con cada un deles. Os dous son ese tipo de pais que se alonxan moitísimo do estereotipo de proxenitores aduladores e superhipermega orgullosos publicamente dos fillos que nunca se cansan de figurar como nai de ou pai de en todos e cada un dos sitios aos que aqueles van ou nos ámbitos nos que participan, creo que me entendedes. Son, polo contrario, moi críticos conmigo cando é necesario, co meu traballo, coa miña actitude ou co que sexa. Isto, que ás veces me parece unha falta de interés pola súa parte en min, ou de apoio, é sen embargo algo que admiro deles porque teño moi presente que eu son o que eles máis queren neste mundo e que queren o mellor para min, algo no que coinciden a maioría dos pais e nais deste mundo mundial. De maneira que fai que me repatee até límites que nin vos podedes imaxinar, a actitude deses outros aos que se lles enche a boca ao falar dos seus descendentes... Es que mi niña me come de maravilla, y luego echa unos eructitos que son la envidia de todas las madres del parque... Porque resulta que hai unha cousa que se chama modestia e humildade, e tamén hai outra, que non ten nada que ver, claro está, que é a falsa modestia. A min educáronme na primeira, a segunda ódioa tanto como a fachenda, a vaidade ou o ensoberbecemento. Eu teño miles de defectos e cando digo miles son miles, non é hipérbole. Sei que son unha persoa 'difícil' de tratar, seino eu e sábeo a xente que me quere e mo di, entre outras cousas porque son inconformista, protestona, pouco falsa (xa que a veces é necesario selo para unha mellor convivencia das persoas), non tendo á idolatría de ninguén, e, sobre todo, porque nunca me interesou caerlle ben a todo o mundo, de feito é algo que me asustaría. Pero non son vaidosa. Pode haber xente que así o crea, respéctoo, porque tamén teño claro que coñecerme a min é difícil a pesar de que moitos consideren que me teñen 'calada', pero ás veces este tipo de xuízos dóenche. Neste caso, pódese dicir que foi a gota que colmou o vaso e que ademais me colleu desprevida. Onte estaba cansa, un pouco desilusionada e tristona, e no medio da discusión boteime a chorar como unha nena. Non soporto á xente de lágrima fácil (adoezo bastante diso), e para min foi unha mostra de debilidade e case que de inestabilidade emocional que fixo que me sentira aínda peor. Colleume en mal momento. Como xa dixen, falar cos meus pais axudoume moitísimo. Están ao tanto do que pasa e aconselláronme sobre o que debía facer. Xa podo durmir máis tranquila. Polo demais, a experiencia de participar nesta curtametraxe está sendo positiva. O que máis me está gustando é ver traballar de preto á xente profesional no equipo técnico. Estou aprendendo cousas sobre a fotografía en cine e cada día apasióname máis o tema. O director de fotografía ten unha cámara de formato medio que me ten namorada e xa estou desexando ver o que sae de aí. En fin... aínda me queda moito que contar pero hoxe xa paro aquí co rollo.

Cartel ou cartaz?

Para un cartel ou cartaz chuliiiirmo no que aparecemos, van e poñen mal o nome do grupo. Pero que demo pasa? Isto xa se está a converter nunha costume. Que si algarabía, que si aldaravía, que si patatín, que si patatán. De verdade é tan difícil? ANDARAVÍA, AN-DA-RA-VÍ-A, A-N-D-A-R-A-V-Í-A. Por esta vez, perdonámosvos pero que sexa a última, eh?! Sabemos que somos un grupo pequeno (pero xeitoso) e que non gozamos de gran popularidade alén das nosas fronteitas vedresas pero é que nos doe no corazón. Non vou dramatizar máis e direivos que isto, aínda que certo, é unha excusa para lembrarvos que o vindeiro xoves, 5 de outubro, o Cactus celebra o seu primeiro aniversario e que poderedes vernos por alí facendo o que máis nos gusta... e non especifico. Tedes unha cita no lugar de Pite, parroquia de Lucí, concello de Teo (e ao que non chegue con tanta indicación xa lle vale) ás dez da noite. Compartimos "escenario" co grupo galego do momento, The Homens, que nos fará mover o esquelete a ritmo de power pop. Non se pode pedir máis, a noite do xoves presúmese ferpecta e vós estades convidados. E xa que a cousa vai de carteles ou cartaces, mirade este, que lindo!

Anuncia a carreira pedestre popular que se vén celebrando en Compostela desde hai 28 anos e foi creado polos alumnos de 3º da ESO do IES Porto do Son. A XXIX (léase 29, jeje) edición desta carreira terá lugar o 29 (XXIX en números romanos) -coincidencia?- de outubro (ou sexa do 10) ás dez e media da mañá, que vén sendo o mesmo que as 10:30, ou as 10:30 AM segundo teñas configurado o reloxo dixital, se é de agullas xa nada. Se vos interesa participar, aquí tedes toda a información: regulamento, inscrición, percorrido... Aos que se animen boa sorte e a suar a camiseta!!

Yo quiero ser una chica de moda...

... llevar lo último y que te fijes en mí, estrenar trenchs, faldas y botas, vestir la moda es lo que me gusta a mi. Y no parar de viajar, de Madrid a New York, de un look a otro look, del british al nouveau, lalalalaralalalalaralá... Aaai! (suspiro) Hoy doy rienda suelta a mis más bajos instintos con un post homenaje a una pluma ilustre que dió Galicia. Abrió la, una vez más, polémica Cibeles con sus trapitos a lo Brigitte Bardot y nos dejó a todos con carita de nostalgia. Sé que nuca podré pagarme uno de esos modelitos pero por mirar -las fotos- y soñar no cobran y menos mal porque si no ya me veo preseguida por un hombre con maletín en alguna peli de Godard vestida a lo chic parisien.

Los expertos dicen que la colección de Antonio Pernas se inspira en Françoise Hardy, Catherine Deneuve y Charlotte Rampling y en la moda de los años sesenta. Los de Pernas son los sesenta de enseñar piernas con minis y shorts y de tapar escote porque no hay que abusar. Son los sesenta de las lolitas, de los recatados de mentira, sexys sexys pero inocentes. Y lo siento, porque a lo peor peco de barrer para casa, pero donde se pogan unas piernas bonitas que se quiten canales y canalillos.

Me encantó todito lo que vi, las bailarinas, las gafas maxi, los trench mini, las mini mini, los short mini, las chaquetas Jacquie (Kennedy), los estampados de girasoles, los dorados y plateados, pero sobre todo, el eterno charol y los cuadros de Vichy. Aaai! (suspiro), y pensar que aún queda un año para poder ponernos así de monas (confío en la destreza de Amancio para la imitación) y que nos espera un largo invierno con miles de capas encima que nos cubran hasta el flequillo... Se nota que no me gusta el invierno, ¿no? Aunque este año me gusta más porque me compré un abriguito más lindo, jeje... No es de Pernas pero como si lo fuera.

This story is about love
Cantos soños xuntos nestas imaxes... Soños que só se cumpren en parte ao apagar a luz, deixar que o aire entre pola ventá e pechar os ollos para sentir o que algúns chaman voar. Só así, os campos de millo se converten nos tellados de París, esta habitación nesa bufarda de ensoño na que pode lerse 'Chambres a la journée', o feble brillo das farolas nos resplandecentes neóns do Moulin Rouge e mesmo esa voz semella susurrarche ó oído que te amará ata o final. Ás veces é bo voar, aínda que despois te des conta de que non é máis que unha forma de botar de menos moitas cousas. Ese lugar que para ti é máxico e prometido ou aqueles días nos que chorabas ao sentir que o mellor que che pode pasar é amar é ser correspondido. 'The greatest thing you'll ever learn is just to love and be love loved in return' (http://moulinrougemovie.com/mr.htm)

Un gran verán

Comeza un novo mes e eu comezo outra etapa da miña vida. Hoxe é un día triste para min, de olladas perdidas e de intensas ganas de chorar por momentos. Onte despedinme de Galicia Hoxe, dos compañeiros do 'galego', e tamén do 'castelán', El Correo Gallego. Despedinme das redaccións polas que durante dous meses paseei na busca dalgún sitio vacío, despedinme do InCopy e do sistema e despedinme da miña sección de verán, que hoxe xa desapareceu da edición electrónica do xornal. Só teño palabras de agradecemento para todas e cada unha das persoas que compartiron algún momento conmigo neste tempo, porque entre todos me fixestes sentir que 'aquí' estaba o meu lugar e que 'esto' é o que eu quero ser de maior. Lévome moitas cousas do meu paso por Galicia Hoxe. Aprendín moito neste diario que, aínda que pequeno, foi unha boa escola para min e o primeiro achegamento ao mundo real do xornalismo. Síntome feliz de ter escrito en galego e ao meu xeito, sen máis esixencia que a de contarlle as cousas á xente o mellor que sei. Lévome todos os meus traballos, os meus primeiros traballos publicados, e todo o que me ensinaron as persoas que entrevistei e coas que conversei. Lévome tamén amigos como Marga, coa que compartín todo nesta experiencia, traballo e amizade, Paty, a miña compañeira de fatigas e viaxes accidentados, Alba, fiel ás noitiñas de tapas e noites en busca do amor, e Arturo, un sol que estivo aí desde o primeiro día. Lévome moito cariño e moitos risos de Pais, o mañico de deportes, as bromas e conversas sobre teatro de Héctor, os sorrisos de Rebeca, Laura, Raquel, Carmen, Dani, Carmen Lois, Cris e Vanessa, a cortesía de Antón Lopo (e os libros que me regalou), as dudas resoltas dos lingüístas que soportaron as miñas visitas continuas, e tamén me levo a Raúl que chegou ao final pero chegou. E todos, todos, os recordos, a ilusión que me devolveron e a sensación de que sempre serei ben recibida alí. Gracias a todos por facer que un verán sen praia e sol fose un gran verán.

O Pichus's Rock

Alba, eu e María recén levantadas

As tres nas Fragas do Eume. Alí, por sorte, non chegou o lume

En Moeche, con Juanjo, agardando aos irmandiños

O Pichus´s Rock de Valdoviño foi unha escapada de fin de semana coas nenas que necesitaba despois de tres semanas traballando todos os días. Un paseo polas Fragas do Eume, unhas boas compras na feira de Pontedeume, un asalto irmandiño ao Castelo de Moeche e un baño nas frías e revoltas augas da Frouxeira despois, xa estou na casiña con catro quilos de máis porque non houbo segredos para o padal. A boa vida é o que ten...